Quote van de maand maart 2018

"Laten we hopen dat er snel een tijd komt dat het de gewoonste zaak van de wereld is"

 

 

QUOTE van de maand

Luc Haekens

Een Belgisch journalist en acteur; vooral bekend van de VIER-programma's "De Blauwe Gids" en "De Ideale Wereld"

Het interview...

INTERVIEW MET LUC HAEKENS, REPORTER BIJ ONDER ANDERE ‘DE IDEALE WERELD’

 

Kan u zich kort voorstellen?

 

Ik ben Luc Haekens en ik ben voor driekwart reporter bij Woestijnvis voor allerlei programma’s. Verder ben ik voor één kwart docent aan het Ritcs* , waar ik jonge reporters in spe probeer op te leiden. Dat doe ik heel graag. Dat is mijn voorstelling in de professionele zin. Bovendien ben ik wijnboer en vader van drie kinderen.

 

 

Heeft u een idee waar OGWA, Ook Genks Wel Anders, zich mee bezighoudt?

 

Neen, ik denk het niet. Ik denk dat jullie vooral een vereniging zijn, waar jullie holebi’s proberen samen te brengen, leuke dingen te doen en maatschappelijk relevante acties te doen.

 

Kort wil ik jullie ook een anekdote vertellen. Onlangs was ik voor ‘De Ideale Wereld’ in New York. Wanneer we hier reclameborden met betrekking tot gezinnen zien, beelden ze steeds een man en een vrouw af. Daar zie je echter ook twee papa’s en twee mama’s op de reclameborden. Ik heb dat hier nog nooit gezien. Ze staan daar precies een stap verder. We waren met drie gasten van mijn leeftijd ter plaatse en we vonden dat alle drie goed.

 

 

Heeft u weet van soortgelijke verenigingen in uw regio?

 

Neen. Dat zal hopelijk zo zijn, maar ik ga daar natuurlijk niet naar op zoek. Dat is mijn doelgroep niet. Anderzijds zitten we hier nog altijd in een katholiek bastion en in die wereld ligt dat misschien nog wat moeilijker. Ik hoop van niet, maar ik weet dat niet.

 

 

Hoe zou de ideale wereld er volgens u voor holebi’s en transgenders moeten uitzien?

 

Eigenlijk vind ik dat dat geen issue meer mag zijn, maar dat dat een evidentie is. Dat zit in kleine dingen zoals reclame-advertenties met mama-mama en papa-papa. Ik vind het een beetje jammer dat er nog organisaties moeten bestaan. Jullie verdienen mijn respect en ik vind jullie initiatieven zeer goed. We hebben ook geen specifieke hetero-organisaties. Hopelijk komt er een tijd, waarin dat normaal is. Op dit moment merk ik reeds een evolutie. In mijn werkomgeving, die zich in de media situeert en waar men misschien iets vooruitstrevender is, zie ik op feestje twee papa’s met hun kinderen. Niemand maalt daar om en stelt zich daar vragen bij. Dat vind ik een positieve evolutie. Laten we hopen dat er een tijd komt dat het zo normaal is dat het geen issue meer is!

 

 

Is het in de media dan geen taboe?

 

Neen. In mijn kringen bij Woestijnvis is het echt geen issue meer. Men spreekt daar niet over je geaardheid. Dat is reeds een tijdje. Ik heb geen zicht op de situatie in andere bedrijven en in andere middens. Ik vermoed dat de tijd achter ons ligt dat men daar mensen scheef voor bekijkt of dat men hen als een uitzondering ziet. Dat is althans mijn gevoel.

 

 

Is de thematiek van holebi’s/transgenders bij brainstormsessies voor jullie programma reeds aan bod gekomen?

 

Tuurlijk. We hanteren de ongeschreven wet dat we met iedereen lachen. Ook daar mag het geen issue zijn. Wanneer we in de actualiteit iets zien, waarbij we voer voor een mop over de holebigemeenschap zien, gaan we die kans niet laten liggen. Waarom niet? Ze kunnen daar evengoed mee lachen. Er moet altijd een actuele aanleiding voor zijn. Dat is de voorwaarde. We gaan niet zomaar ‘gratuit’ bepalen dat we zonder aanleiding met een bepaalde bevolkingsgroep gaan lachen.

 

Wanneer bijvoorbeeld een enquête aantoont dat 80% van de holebi’s het homohuwelijk geen issue vindt, denken we er eventueel aan om daarover een mop te maken. Dat is een fictief voorbeeld om aan te geven dat een aanleiding in de actualiteit steeds de voorwaarde is om een bepaald item in ons programma te verwerken.

 

 

Op 3 januari 2018 kwam in het nieuws dat een geslachtsverandering ook zonder operatie kan.

Je kan je geslacht op je geboorteakte zonder operatie van man naar vrouw en vice versa laten veranderen.

Zou dat een item in jullie programma kunnen zijn?

 

Dat zou een aanleiding kunnen zijn.

 

 

Heeft u dan geen schrik dat er reactie van het publiek gaat komen of is er ooit reactie van mensen van bepaalde bevolkingsgroepen gekomen?

 

Ik herinner me eerlijk gezegd niet dat we over die dingen iets gemaakt hebben, maar we hebben het zeker en vast gedaan. Dat kan niet anders. Daar hebben we toch nog geen reactie over gekregen. We hebben ooit reactie op een stuk van mij gekregen. De reportage ging over seksistische mannen. Het onderwerp was het respectloos gedrag van mannen naar vrouwen toe. Dat is anders, maar dat heeft veel reactie uitgelokt. Dat waren positieve reacties van vrouwen.

 

 

Merkt u een verschil tussen de omgang met uw heterovrienden en de omgang met

uw homovrienden?

 

Totaal niet. Ik heb een heel goede vriend. Hij is een cameraman en reporter en we hebben samen al de wereld afgereisd. ’s Avonds aan de bar praatte ik met hem over dezelfde onderwerpen en op dezelfde manier als ik met mijn heterovrienden zou praten. Er is weinig verschil.

 

 

Er zijn stereotiepe omschrijvingen voor holebi’s. Welke woorden zou u met holebi’s associëren?

 

Wat ik jammer vind, is dat de BV-holebi’s soms de cliché typetjes zijn. Het publiek gaat om die reden holebi’s met dat stereotiepe beeld associëren. Dat is echter niet het geval. Bovendien overdrijven ze dan ook nog eens.

Wanneer je hen naast de camera tegenkomt, zijn ze anders en gedragen ze zich anders. Ze bezorgen op die manier de stempel aan de hele holebigemeenschap. Ik vind het spijtig dat ze het typetje nog eens extra in de verf zetten.

 

Hoe staat u tegenover adoptie door homokoppels?

 

Mijn mening gaat niet veel verschillen van de mening van veel mensen. Ik ga een cliché gebruiken als antwoord. Zolang er liefde is, is het goed. Of dat mama-mama, papa-papa of mama-papa is, wie maalt daar om? Het ideale gezin voor mij is niet noodzakelijk mama-papa. Ik heb heel wat gezinnen, waar absoluut weinig liefde is, gezien. Gedurende vijftien jaar heb ik ‘Man bijt hond’ gedaan en kwam ik overal. We kwamen dagelijks bij mensen binnen. Daar heb ik zeer veel gezien.

De belangrijkste factor is dat de mensen hun kinderen graag zien.

 

 

U heeft twee dochters en één zoon. Stel dat één van uw kinderen u op een dag komt vertellen dat hij/zij anders geaard is. Wat gaat uw reactie dan zijn?

 

Ik zou er uiteraard geen moeite mee hebben. De enige reflex, die ik misschien ga hebben, is dat ik geen kleinkinderen van haar/hem ga hebben. We hebben dan echter de mogelijkheid om kinderen te adopteren. Daar is dan een oplossing voor. Mijn dochters zijn absoluut hetero. Dat heb ik reeds ondervonden (lacht). Ik vermoed dat mijn zoon ook hetero is. Wanneer dat toch het geval zou zijn, zou ik me de bedenking maken dat hij dan een moeilijke periode voor de boeg gaat hebben. Ik weet niet, hoe dat tegenwoordig is. Veel collega’s, die homo zijn, vertellen me dat dat moeilijk is.

 

Één student heeft me tijdens een uitzonderlijk, diepzinnig gesprek aangegeven dat hij graag een knop zou hebben. Hij wou dan aan die knop kunnen draaien om op die manier hetero te kunnen worden. Hij heeft me verteld dat het op die leeftijd niet evident was om je bij je ouders te ‘outen’. Dat zou hier geen probleem zijn. Je bent daar op die leeftijd misschien gevoeliger voor om een uitzondering te zijn. Ik zou dan denken dat hij door een moeilijk parcours moet, maar misschien valt dat allemaal nog goed mee. Ik denk dat dat van persoon tot persoon ook verschilt.

 

 

Ik heb vorige week nog iemand horen zeggen dat ze holebi’s nog begrijpt, maar dat ze transgenders een brug te ver vindt. Hoe staat u daar tegenover?

 

Ik ken één transgender. Wanneer ik met hem werkte, was hij voortdurend aan het roken. Dat is verschrikkelijk voor een cameraman. Het is een zeer vervelende situatie bij een reportage om de opnames voortdurend te moeten stilleggen voor de cameraman, die moet gaan roken. Ik heb hem daarover aangesproken. Hij gaf aan dat hij een zeer hoog stressgehalte had. Dat was dan ook de verklaring van zijn buitensporig rookgedrag. Later bleek dat hij reeds jaren met zijn geslacht worstelde. Hij heeft zich uiteindelijk laten opereren en hij is vrouw geworden. Hij wil niet meer op reportage gaan uit schrik voor de reacties. Hij doet nu camerawerk in de studio. Dat valt daar minder op. Die persoon is veel meer ontspannen. De stress en de noodzaak om te gaan roken zijn weggevallen. Ik vind het goed dat die operaties mogelijk zijn. Wat zou er anders met hem zijn gebeurd?

 

Ik vraag me enkel af, hoe hij binnen twee jaar gaat zijn. Dat is mijn enige twijfel. Een aantal jaar geleden heb ik een zeer mooie documentaire op het festival voor de beste televisieprogramma’s gezien. Twee transgenders deden hun verhaal. Ze hadden zich opnieuw laten ombouwen. Ik wist niet dat dat mogelijk was. Het is een heel ingrijpende beslissing. Wanneer je dat doet, moet je 100% zeker van je stuk zijn. Blijkbaar hebben mensen jaren na de operatie nog spijt van hun beslissing. Ik heb alle respect voor de mensen, die die beslissing nemen. Hopelijk brengt hen dat een zekere gemoedsrust en beslissen ze na een aantal jaren niet om de stap terug te zetten.

 

 

Wil u met onze vereniging worden geassocieerd en wil u onze Facebookpagina liken?

 

Met zeer veel plezier wil ik dat doen.

 

 

 

 

* RITCS: 'The Royal Institute for Theatre, Cinema and Sound'

" Onlangs was ik voor ‘De Ideale Wereld’ in New York. Wanneer we hier reclameborden met betrekking tot gezinnen zien, beelden ze steeds een man en een vrouw af. Daar zie je echter ook twee papa’s en twee mama’s op de reclameborden. Ik heb dat hier nog nooit gezien. Ze staan daar precies een stap verder."

"Ik vermoed dat de tijd achter ons ligt dat men daar mensen scheef voor bekijkt of dat men hen als een uitzondering ziet. Dat is althans mijn gevoel."

"Wanneer we in de actualiteit iets zien, waarbij we voer voor een mop over de holebigemeenschap zien, gaan we die kans niet laten liggen. Waarom niet? Ze kunnen daar evengoed mee lachen."

"Wat ik jammer vind, is dat de BV-holebi’s soms de cliché typetjes zijn. Het publiek gaat om die reden holebi’s met dat stereotiepe beeld associëren. Dat is echter niet het geval. Bovendien overdrijven ze dan ook nog eens. "

"Één student heeft me tijdens een uitzonderlijk, diepzinnig gesprek aangegeven dat hij graag een knop zou hebben. Hij wou dan aan die knop kunnen draaien om op die manier hetero te kunnen worden. Hij heeft me verteld dat het op die leeftijd niet evident was om je bij je ouders te ‘outen’"

" Wanneer je dat doet, moet je 100% zeker van je stuk zijn. Blijkbaar hebben mensen jaren na de operatie nog spijt van hun beslissing."